Grób cenionego bydgoskiego lekarza będzie oznaczony przez IPN. Za zasługi w powstaniu śląskim

Oddział Instytutu Pamięci Narodowej w Katowicach oraz Delegatura Instytutu Pamięci Narodowej w Bydgoszczy przygotowały uroczystość oznaczenia grobu uczestnika trzeciego powstania śląskiego dr. Michała Grobelskiego znakiem pamięci „Tobie Polsko”/fot. katowice.ipn.gov.pl

Dzięki staraniom IPN, na Cmentarzu Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bydgoszczy oznaczony zostanie grób dr. Michała Grobelskiego, lekarza-ortopedy służącego na froncie powstania wielkopolskiego, śląskiego, wojny polsko-bolszewickiej i II wojny światowej. Ostatnie lata życia spędził pracując w Bydgoszczy.

Michał Grobelski urodził się w 1889 roku w Batkowie koło Inowrocławia. Tam ukończył gimnazjum, a potem od 1910 r. do 1916 studiował medycynę we Wrocławiu, Monachium, Lipsku, Wiedniu, Strasburgu i Gryfii. Uzyskał dyplom lekarski. W czasie studiów jako mieszkaniec Wielkopolski został wcielony do armii niemieckiej. Medycynę jednak ukończył z sukcesem i do końca 1918 roku pracował w inowrocławskim szpitalu.
Michał Grobelski to lekarz-ortopeda, lekarz wojskowy, który w czasie powstania wielkopolskiego (w Inowrocławiu w latach 1918-1919), wojny polsko-bolszewickiej (1919-1920) i III powstania śląskiego (1921) służył niestrudzenie swoimi umiejętnościami polskim żołnierzom. Był jednym z twórców Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego.

W 1923 r. został adiunktem pierwszej w kraju Kliniki Ortopedii w Poznaniu.
Od 1 sierpnia 1921 r. był asystentem w Zakładzie Ortopedii im. B.S. Gąsiorowskiego. Współpracował z profesorem Wierzejewskim, który stworzył pierwszy w Polsce zakład ortopedyczny.

Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany do WP jako komendant szpitala polowego nr 703. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. Wysiedlony z Poznania przez Niemców, przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował jako ordynator w Szpitalu Ujazdowskim. Brał udział w działalności konspiracyjnej w szeregach AK pod pseudonimem „Doktor Zygmunt”. W 1944 roku w czasie powstania warszawskiego służył w szpitalu przy ul. Wspólnej 27 (do 13 października 1944 r.). Potem przebywał w jenieckim obozie – szpitalu w Zeiheim. Był tam lekarzem do 15 sierpnia 1945.

Wrócił do Polski i od 1945 do 1959 roku kierował oddziałem urazowo-ortopedycznym Szpitala Wojewódzkiego w Bydgoszczy, ustawiając go na najwyższym poziomie leczniczym.
Do roku 1971 roku, czyli do końca życia, pracował w Wojewódzkiej Przychodni Przeciwgruźliczej. Zapamiętano go jako zawsze pogodnego człowieka. Niewątpliwie był też wzorem społecznika, patrioty i humanisty.
Zmarł 26 stycznia 1971 roku w Bydgoszczy i został pochowany na cmentarzu Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bydgoszczy (pole 38, grób 260/61).

Uroczyste oznaczenie grobu odbędzie się w środę, 10 września, o godz. 11:00.

Więcej o nekropolii: TUTAJ