Pocztówka dźwiękowa z Peru

Adriana Andrzejewska i Mikołaj Kuras w trakcie swojej wędrówki po Peru. facebook.com/Rok.Wloczykija

Nasza redakcyjna koleżanka Adrianna Andrzejewska i jej partner Mikołaj Kuras kontynuują swoją podróż dookoła świata. Para z Torunia dotarła do Peru.

Kilka tysięcy osób – tyle liczy sobie peruwiańska Polonia. Z tego większość nie mówi po polsku. Starają się jednak kultywować polską tradycję i pielęgnują więzi między sobą.

Pierwsza emigracja Polaków pojawiła się w Peru w XIX wieku. Wtedy polscy inżynierowie przyjechali do tego kraju, bo zostali jako fachowcy zakontraktowani przez peruwiański rząd. Później nasi rodacy przyjeżdżali do Peru w międzywojniu. Pojawili się też kombatanci z AK. Ostatni spotykali się z okazji 3 maja, potem jednak formalnych spotkań Poloni było coraz mniej. Odżyły, gdy pojawiła się nowa emigracja "posolidarnościowa" w latach 80. XX wieku.

"W latach 70. tutaj istniała taka spółka rybacka polsko-peruwiańska, państwowa z obu stron. Oczywiście były polskie załogi. Na bazie tych spółek nawiązał się większy kontakt, częstsze spotkania - w zasadzie na bazie pracy. I wtedy, w 1972 i 1972 roku te firmy zostały sprywatyzowane. Później to splajtowało, były problemy z zaległymi płacami i wtedy jak właśnie gdy czekaliśmy w tym biurze dzień za dniem, aby można było coś uzyskać, padła właśnie ta idea - Dobrze by było zrobić taką naszą polonijną organizację. No i od tego się zaczęło - stworzyliśmy małą grupkę 13 rodzin mieszanych, które miały małe dzieci i tak tradycyjnie postanowiliśmy zrobić Dzień Dziecka, jak to w Polsce Kiedyś było 1 czerwca. Spośród tych 13 małżeństw mieszanych stworzyło się taką grupkę organizacyjną, która się zajęła tworzeniem statutu organizacji" - mówi jeden z założycieli Stowarzyszenia Rodzin Peruwiańsk-Polskich "Dom Polski", Jan Zakrzewski

Dziś Polonia stara się integrować, spotyka się nawet co miesiąc przy okazji różnych rocznic, świąt czy występów artystycznych. Jedną z okazji do spotkań był w ostatnim czasie występ zespołu "Ziemia Bydgoska". Część osób pochodzenia polskiego, to trzecie - czwarte pokolenie, które nie mówi po polsku. Dla nich organizowane są kursy języka. Pojawiła się też nowa generacja Polaków, młodych ludzi, którzy przyjeżdżają do Peru za swoją miłością.

"Życie jest tu inne niż w Polsce, trudno przyzwyczaić się na przykład do braku punktualności, ale za to więzy rodzinne są tutaj niezwykle ważne. Rodzina jest bardzo silna i jak już jesteś w rodzinie - co było moim przypadku - to masz zapewnione bezpieczeństwo. Nie czuję się osamotniony, Zawsze można liczyć na nich i oni bardzo to kultywują. Jak jest się już w rodzinie peruwiańskiej - będąc z mężem czy żoną - to to jest wielka ulga. No bo jak samemu tutaj w tych warunkach zupełnie odmiennych przyzwyczaić się jest trudno" - dodaje Jan Zakrzewski.