Krzysztof Mazur: maratonem na Antarktydzie uczciłem 50. urodziny
Krzysztof Mazur, lekarz i biegacz ze Szczawna-Zdroju, zrealizował swój cel. Na 50. urodziny ukończył maraton na Antarktydzie. "Sprawdziłem się w ekstremalnych zawodach i warunkach. Teraz mogę jeszcze wyżej zawiesić poprzeczkę" - powiedział PAP.
Powrót do rodzinnej miejscowości zajął Mazurowi półtora tygodnia. "Bardzo miło wspominam rejs rosyjskim statkiem polarnym +Akademik Wawiłow+ oraz długie rozmowy z kapitanem Baługą i marynarzami z Kaliningradu. W Buenos Aires mnie i czterech innych polskich zawodników przyjął ambasador RP Jacek Bazański" - dodał.
15. Antarctica Marathon ukończył na 13. miejscu i trzecim w swojej kategorii wiekowej w czasie 4:50.50. Zwyciężył Bartosz Mazerski ze Sztumu (3:17.55). Dziesiąty był Jan Kawa z Brzozówki k. Tarnowa (4:33.43), 19. Michał Walczewski z Torunia (5:26.23) i 37. Mariusz Szeib z Poznania (5:45.31). Sklasyfikowano 129 zawodników i zawodniczek z 25 krajów.
"Od dziecka podziwiałem polarników i zaczytywałem się w książkach na temat ich wypraw oraz surowej przyrody, w otoczeniu której prowadzili badania" - wspomniał.
Przygotowania do startu na Antarktydzie różniły się od dotychczasowych, prowadzonych przez lekarza chorób wewnętrznych, zajmującego się też rehabilitacją medyczną w kurorcie koło Wałbrzycha.
"Moje zgłoszenie zostało przyjęte dopiero po czterech latach. Start wymagał specjalnego przygotowania mentalnego i fizycznego. Często wbiegałem na górujący nad Szczawnem 800-metrowy Chełmiec. Pomagał mi Tomasz Sobczyk, szkoleniowiec Teamu ASA-Bieg po Zdrowie. Poza tym musiałem być przygotowany finansowo, gdyż tak daleka wyprawa jest bardzo kosztowna" - zaznaczył.
W Buenos Aires uczestników maratonu powitał pomysłodawca i dyrektor zawodów Thomas Gilligan. Kolejnym etapem podróży było miasto Ushuaia na Ziemi Ognistej, skąd ekipa wypłynęła statkiem "Akademik Wawiłow". Po pokonaniu Cieśniny Drake'a, zacumował w Zatoce Maxwella przy Wyspie Króla Jerzego.
"Organizatorzy zapoznali nas z wieloma obostrzeniami, jakie dotyczą osób odwiedzających Antarktydę. M.in. musieliśmy pod nadzorem oczyścić buty w środkach dezynfekujących, aby nie przenieść na ląd obcych nasion i żyjątek. Nie mogliśmy też posiadać odżywek zawierających nasiona i jajka" - opowiadał Mazur.
Start i metę wyznaczono w pobliżu rosyjskiej bazy naukowej Bellinghausena. "Bieg rozpoczęliśmy przy trzech stopniach. Podłoże było tak błotniste, że przytrzymywało buty jak klej. Niebawem zerwał się wiatr osiągający 90 km na godzinę. Późniejsza faza była jeszcze trudniejsza. Temperatura spadła kilka stopni poniżej zera, a śnieg podczas wichury uderzał w twarz niczym ostre opiłki metalu. Błoto nabrało konsystencji twardniejącego gipsu. Raz biegliśmy w górę, raz w dół. Jedna osoba straciła przytomność i trafiła do szpitala w bazie chilijskiej, kilku innych wymagało pomocy lekarskiej. Na szczęście, ominął mnie kryzys - podkreślił.
Po raz pierwszy na Antarktydzie wystartował zawodnik niewidomy, Heinrich Wagner z RPA (jego czas 5:56.01). Ostatnie osoby pokonały dystans w siedem godzin. Bieg przeprowadzono w dwóch grupach, ponieważ Protokół o Ochronie Środowiska, zwany Protokołem Madryckim, nie zezwala na jednoczesne przebywanie na tym obszarze więcej niż 100 osób.
Polacy zadebiutowali w tych zawodach w 2003 roku i to bardzo udanie. W szóstej edycji zwyciężył Bogdan Barewski (KB Orientuz Warszawa) - 3:33.20, a jego klubowa koleżanka Bożena Miasojedow była druga w półmaratonie. W 2008 roku triumfował Robert Celiński (AZS AWF Warszawa), bijąc rekord trasy rezultatem 3:09.43. Rok później poprawił ten wynik Holender Kornelis Brienne na 3:04.50. Dwa lata temu na drugim stopniu podium stanął Robert Krzak z Gliwic (3:23.08).
Antarctica Marathon jest tak popularny, że miejsca na liście startowej są wypełnione maksymalnie do 2016 roku. Długie są listy rezerwowe, a zapisy na 2017 rok są na ukończeniu.
Dla doktora Mazura był to 35. bieg w karierze na dystansie 42 km 195 m. Zadebiutował w IV Maraton Pokoju w Warszawie w 1982 roku.
"Potem były studia i uprawianie innych dyscyplin, a do biegania wróciłem osiem lat temu. W dorobku mam m.in. Koronę Maratonów Polskich - w 2009 roku zaliczyłem Dębno, Kraków, Wrocław, Warszawę i Poznań. Spośród zawodów zagranicznych najbardziej utkwiły mi w pamięci biegi w Amsterdamie (2009), Turynie (2011), Tokio i Monachium (2012), gdzie ustanowiłem rekord życiowy wynikiem 3:55.47. (PAP)
