Zmarł aktor Emil Karewicz, odtwórca roli Brunnera w „Stawce większej niż życie"

Emil Karewicz w 2015 roku/fot. Rafał Guz, PAP

W wieku 97 zmarł wybitny aktor teatralny i filmowy Emil Karewicz, odtwórca ról Hermanna Brunner w „Stawce większej niż życie" i Jagiełły w „Krzyżakach".

- Z ogromnym smutkiem informujemy, że dzisiejszej nocy, w wieku 97 lat, zmarł wybitny aktor teatralny i filmowy Emil Karewicz - poinformował Związek Artystów Scen Polskich.

Urodził się 13 marca 1923 roku w Wilnie. Niedługo po wojnie debiutował na scenie rolą kelnera w „Klubie kawalerów" Michała Bałuckiego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (1948). W filmach grał od 1950 roku. Pierwszym z jego udziałem była „Warszawska premiera" Jana Rybkowskiego.

W 1956 r. Karewicz wystąpił w „Kanale" Andrzeja Wajdy, wcielając się w postać porucznika „Mądrego", zastępcy „Zadry", oraz w „Cieniu" Jerzego Kawalerowicza, jako prowokator Jasiczka, a w roku 1958 - w „Bazie ludzi umarłych" Czesława Petelskiego, gdzie zagrał Tadka „Warszawiaka". W 1960 zagrał króla Władysława Jagiełłę w „Krzyżakach" Aleksandra Forda.

Wielką popularność przyniosła Karewiczowi rola Hermanna Brunnera, przeciwnika Hansa Klossa, granego przez Stanisława Mikulskiego w serialu „Stawka większa niż życie", realizowanym w latach 1967-1968 (reż. Janusz Morgenstern, Andrzej Konic). - Miałem być taką wredną przeciwwagą dla szlachetnego Klossa. W tamtych czasach i później dziennikarze pytali mnie dość często, czy mam w sobie coś z Brunnera. Oczywiście nic. Realizację tych odcinków, w których brałem udział, pamiętam ogólnie, raczej bez detali. Wszystko przebiegało bardzo płynnie. Ze Staszkiem Mikulskim połączyła nas na lata może nie przyjaźń, ale ciepła zażyłość - opowiadał aktor po latach w jednym z wywiadów.

Karewicz wystąpił też m.in. w filmach „Wszyscy i nikt" Konrada Nałęckiego (1977), „...Droga daleka przed nami..." Władysława Ślesickiego (1979), „Ojciec królowej" Wojciecha Solarza (1979), a także w serialach „Bank nie z tej ziemi", „M jak miłość".

Kariera sceniczna Emila Karewicza, oprócz gry w Teatrze Wybrzeże, obejmuje występy m.in. w teatrach: im. Stefana Jaracza w Łodzi (1949-1960, gdzie grał m.in. w sztukach reżyserowanych przez Iwo Galla), Nowym w Łodzi (1960-1962, współpraca m.in. z Kazimierzem Dejmkiem), im. Stefana Jaracza w Warszawie (1962-1965) oraz w stołecznych teatrach Dramatycznym (1965-1967) i Nowym (1974-1983).

Był ambasadorem Domu Artystów Weteranów w Skolimowie.