Łukasz marzył o dużej rodzinie. Tak samo jak Małgorzata. Połączyli siły i stworzyli wielką rodzinę. Problem tylko w tym, że ich mieszkanie się nie powiększa.
Dziewięć osób musi zmieścić się na 60 metrach kwadratowych. Ciasno robi się jednak dopiero wtedy, gdy do małego Maksa przychodzą kolejno lekarze i rehabilitanci, a także później, gdy do Łucji przychodzą nauczyciele, bo dziewczynka przez chorobę może uczyć się tylko w domu.
W dawnej kuchni jest teraz pokój dwóch córek, a ich łóżka stoją na komodach, by miały gdzie schować książki i ubrania. Sąsiadują z pokojem dwóch chłopców, którzy każdą konstrukcję z klocków muszą wieczorem rozkładać i chować, by dostać się do łóżek. Łóżeczka dwojga najmłodszych dzieci stoją w sypialni rodziców. 16-latek łóżko ma we wnęce za dużym stołem, który jest centrum dowodzenia całej rodziny. Tata właśnie na tym stole zbudował przesuwne drzwi na całą ścianę, by dać dorastającemu synowi nieco prywatności. Czasem przychodzą jeszcze przyjaciele na „nocowankę”. Śpią wtedy w hamaku montowanym pod stołem.
Rodzinie nie brakuje miłości ani bliskości. Ale rodzicom zaczyna brakować sił, by z czwartego piętra kilka razy dziennie znosić Maksa i urządzenia, które pomagają mu oddychać. Chłopiec ma zespół Downa i choruje. Potrzeba im domu bez barier. Szans na kredyt nie ma, ale z pomocą przyszli przyjaciele.
Autorka: Dorota Witt
Emisja: „Ziarna losu”, 22 listopada 2026
0:00
0:00
Wybierz utwór z treści strony