Choroby neurologiczne po 65 roku życia. Co zagraża seniorowi? [REKLAMA]

Mówiąc o schorzeniach neurologicznych, mamy na myśli choroby, których podłoże są zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego oraz odwodowego układu nerwowego. W tej szerokiej grupie wymienia się zarówno niegroźne problemy - np. standardowe bóle głowy - jak i nieuleczalne, niebezpieczne dla zdrowia i życia dolegliwości. W tej drugiej grupie znajdziemy schorzenia, które doprowadzają do całkowitej niezależności od osób trzecich, gdzie istnieje konieczność poszukiwania funkcjonalnych narzędzi, wspomagających codzienne funkcjonowanie i poruszanie się np. https://www.pomocedlaseniora.pl/64-wozki-na-zakupy.

Przyczyny występowania schorzeń neurologicznych są bardzo zróżnicowane i niestety - bardzo często niewyjaśnione. Medycyna analizuje wiele przypadków i badań, próbując rozwikłać problem postępujących dolegliwości neurologicznych.

Wśród tych najbardziej tajemniczych i najczęściej występujących u pacjentów po 65. roku życia, są zwyrodnieniowe choroby układu neurologicznego – m.in. choroba Parkinsona, Alzhaimera i Creutzfeldta-Jakoba.

Choroba nazwana na cześć londyńskiego lekarza - James Parkinsona – który w 1817 roku opisał pierwsze, medyczne przypadki. Parkinson jest znaną i popularną chorobą ośrodkowego układu nerwowego, która objawia się głównie spowolnieniem ruchowym, drżeniem kończyn i sztywnością mięśni.

Przyczyną Parkinsona jest obumieranie komórek nerwowych, które znajdują się w tzw. istotnie czarnej naszego mózgu. Impulsy nerwowe przekazywane właśnie z tej części odpowiedzialne są za zależną pracę mięśni i koordynację ruchową. Najnowsze badania wykazały również, że choroba Parkinsona jest dziedziczna - odpowiedzialna za nią jest mutacja genu kodującego syntezę białka - alfa-synukleiny będąca składnikiem ciałek Lewy’ego.

Objawy najczęściej dotykają pacjentów po 55 roku życia - co ciekawe - zdecydowanie częściej mężczyzn, niż kobiety. Szacuje się, że obecnie na Parkinsona choruje nawet 6 milionów chorych, a liczba ta rośnie z roku na rok.

Objawy choroby Parkinsona to najczęściej:

ogólne osłabienie i odczuwalne zmęczenie, łatwa męczliwość, połączona ze spowolnieniem ruchowym, niezgrabność ruchowa, zmiany reumatyczne, wynikające ze podeszłego wieku, zaburzenia równowagi i trudności z wykonywaniem prostych czynności codziennych (zwłaszcza w końcowej fazie choroby).

Ogólna grupa schorzeń, charakteryzujących się niszczeniem istoty szarej kory mózgowej. Z punktu medycznego można rozpoznać ją poprzez tworzenie się wakuoli (pęcherzykowatych cząstek wypełnionych białkiem), właśnie w okolicy owej kory.

Obecnie choroba występuje w czterech postaciach, które różni etymologia, tempo postępowania i objawy. Na ten moment wyróżniamy:

postać rodzinną, sporadyczną, jatrogenną i postać wariantu. Ta różnorodność objawów i definicji powoduje, że Creutzfeldta-Jakoba bardzo trudno zdiagnozować i sklasyfikować pod konkretny przebieg kliniczny.

Wśród winowajców choroby najczęściej wymienia się bardzo niewielkie białko, nazywane prionem, które stanowi za składnik otoczki komórki nerwowej. Po patologicznych zmianach białko to różni się od zdrowego innym ułożeniem aminokwasów, co wpływa na szereg objawów neurologicznych.

Objawy Creutzfeldta-Jakoba:

zmiany osobowości, problemy z wzrokiem, a w skrajnych wypadkach - utrata wzroku, problemy z pisaniem i mówieniem, zaburzenia snu, drgawki mięśni.

Choroba przewlekła, będąca najczęstszą przyczyną otępienia. Szacuje się, że obecnie stanowi ponad 50% wszystkich przypadków demencji, wśród pacjentów po 65. roku życia.

Jej obraz kliniczny jest bardzo nieregularny i zróżnicowany. Definicja choroby, postępowania i objawów jest tak różnorodna, że ciężko jest jednoznaczne stwierdzić jaka jest jej etymologia. Diagnostycy i lekarze nadal analizują zebrane wyniki, chcąc odkryć skuteczne leczenie i możliwości działań prewencyjnych.

Sama choroba przez wiele lat przebiega bezobjawowo. Szacuje się, że pierwsze patologiczne nieprawidłowo mogą pojawić się nawet po 20 latach od początku choroby. Pierwszymi, zauważalnymi objawami są ogólnie pojmowane zaburzenia funkcji poznawczych i ubytki neuronowe, a później:

zaburzenia pamięci, w ostatnim stadium chodzi do otępienia, przez który zaburzeniu ulega pamięć deklaratywna, uniemożliwiająca np. uczenie się, zaburzenia orientacji przestrzennej, paraksja i gnozja, zaburzenia w obrębie napięcia mięśniowego, powodującą całkowitą utratę kontroli, napady padaczkowe.