Anna Antonina Nogaj

Psycholog muzyki, skrzypaczka, grająca w zespole pieśni i tańca Ziemia Bydgoska.

"Zakochałam się w psychologii i w jej wszechstronnych możliwościach wykorzystywania. Staram się podpowiadać i wyjaśniać jak ważną będą pełnić rolę w procesie muzycznej edukacji swoich dzieci. U małych dzieci trudno w stu procentach określić, które z nich nadają się do szkoły muzycznej, a które nie, bowiem wszyscy z natury rodzimy się z potencjałem w zakresie muzycznych zdolności..."

Skąd się u Ciebie wzięła pasja muzyki?
- Została wyssana z mlekiem matki. Mama, która jest śpiewaczką operową już od poczęcia pielęgnowała we mnie tę muzyczną pasję. Nie mogło być inaczej – musiałam pójść do szkoły muzycznej – to było naturalne. Nie ukrywam, że na początku byłam dość niesubordynowanym dzieckiem jeśli chodzi o podporządkowanie się pod wszelkie techniczne uwagi związane z aparatem gry skrzypcowej. Ale rodzice dzielnie wytrwali te pierwsze osiem lat edukacji. Bakcyla do ćwiczenia połknęłam dopiero w liceum, kiedy na poważnie zaczęła się współpraca z zespołami.

Jako psycholog muzyki uważasz, że egzaminy uczniów szkół muzycznych są dobrodziejstwem czy przekleństwem?
- Chociaż egzaminy są sytuacjami trudnymi, są raczej dobrodziejstwem. System szkolnictwa artystycznego zmienia się i atmosfera egzaminów jest często przekształcana w formułę audycji i koncertów, co zmniejsza poziom odczuwalnego stresu atmosferę po prostu występów publicznych.

Skończyłaś szkołę muzyczną pierwszego i drugiego stopnia i co dalej?
- Z rozpędu rozpoczęłam studia w Akademii Muzycznej, ale równolegle poszukiwałam rozwoju wśród kierunków humanistycznych, zastanawiając się co można by powiązać z muzyką. I tak dotarłam do subdyscypliny - psychologii muzyki.

W tej psychologii muzyki jest więcej muzyki czy psychologii?
- Niezbędne jest ukończenie magisterskich 5-letnich studiów psychologicznych. Natomiast psychologię muzyki mogłam realizować w formie studiów podyplomowych na Uniwersytecie Muzycznym w Warszawie.

Rodzice 5... 6-latków zastanawiają się czy ich dziecko jest zdolne i czy poradzi sobie w szkole muzycznej? Czy doradzasz im?
- Staram się podpowiadać i wyjaśniać jak ważną będą pełnić rolę w procesie muzycznej edukacji swoich dzieci. U małych dzieci trudno w stu procentach określić, które z nich nadają się do szkoły muzycznej, a które nie, bowiem wszyscy z natury rodzimy się z potencjałem w zakresie muzycznych zdolności.

Nigdy nie miałaś dylematu co wybrać w swoim życiu?
- Zakochałam się w psychologii i w jej wszechstronnych możliwościach wykorzystywania. Zdecydowanie nie żałuję. A pasję do muzyki mogę podtrzymywać dzięki współpracy z Zespołem Pieśni i Tańca Ziemia Bydgoska.

Jak znajdujesz czas na te wszystkie zajęcia – Państwowy Zespół Szkół Muzycznych, Uniwersytet Kazimierza Wielkiego, Ziemia Bydgoska?
- Psychologia nauczyła mnie dobrej organizacji czasu. Stosuję na sobie różnorodne techniki zarządzania sobą w czasie. Pracuję z kalendarzem – wypoczywam też raczej aktywnie. Pójście na próbę Zespołu to jest swego rodzaju odskocznia od pracy w charakterze psychologa. Ponadto współpraca z Ziemią Bydgoską pozwala mi na regularny kontakt ze sztuką i jest doskonałą okazją do promocji i podtrzymywania polskiej kultury.

Na co dzień słuchasz muzyki?
- Na zmianę słucham RMF Classic z Radiem PiK, oczywiście. Nie ukrywam, że częste uczestnictwo w koncertach i samodzielna gra dostarczają mi na tyle dużo bodźców muzycznych, że lubię odpoczywać w ciszy. Chyba, że celowo chcę posłuchać nagrania wybranego, upragnionego utworu lub wykonawcy.

W jaki sposób pracujesz w szkole muzycznej – jaka jest Twoja rola?
- Jako psycholog muzyki zajmuję się przede wszystkim trudnościami związanymi z edukacją artystyczną. Prezentuję różne strategie radzenia sobie ze stresem, tremą, lękiem scenicznym z przeciążeniami psychicznymi i fizycznymi – sugeruję różne zmiany zachowań i rytuałów muzycznych, jeśli widzę, że ktoś przejawia swoje nieefektywne strategie postępowania.

Jesteś szczęśliwą osobą?
- Tak mogę o sobie powiedzieć. Nie wyobrażam sobie siebie w innym środowisku, zarówno na życie jak i pracę. Pewnie z uwagi na fakt, że cała rodzina jest silnie związana z muzyką. Naturalnym jest dla mnie częste bywanie w filharmonii, czy operze. Oczywiście podziwiam osoby z innymi pasjami, co nie jest bezpośrednio związane ze sztuką.

A Ty nie masz innych pasji oprócz muzycznych?
- Mam, ale to są pasje "sezonowe", a raczej sporty sezonowe, czyli rolki, rower czy narty. Choć jako muzyk, mam świadomość konsekwencji ewentualnych kontuzji. Jednak pamiętając o zasadach zdrowego życia, propagowanych przez mojego Mistrza – profesora Romana Ossowskiego, staram się zachować we wszystkim umiar, dbając o rytm snu, pracy i wypoczynku.