Los imigrantów w Polsce

Imigranci z Armenii uznają, że przyjazd do Polski wiązał się dla nich z awansem społecznym. Nieco mniej korzystnie swój przyjazd oceniają Turcy, zaś Hindusi postrzegają go niemal jako degradację społeczną - wynika z badań Instytutu Spraw Publicznych.

Wyniki badań zostały zaprezentowane w czwartek w Warszawie. Wzięło w nim udział 50 Ormian, 47 Hindusów i 42 Turków.

Według danych Urzędu do Spraw Cudzoziemców w Polsce przybywa migrantów z krajów azjatyckich. Na koniec 2012 r. ważne karty pobytu posiadało 4,6 tys. Ormian (w 2008 r. - 3,3 tys.), 4,5 tys. Chińczyków (w 2008 r. - 1,6 tys.), 2,4 tys. Hindusów (w 2008 r. - 1,6 tys.), 2,5 tys. Turków (w 2008 r. - 1,4 tys.) oraz 11,7 tys. Wietnamczyków (w 2008 r. - 7,2 tys.).

Z badań ISP wynika, że obszarem działania Ormian w Polsce jest handel (przede wszystkim na targowiskach) i gastronomia. Rozsiani są oni po całej Polsce - mieszkają w Warszawie i okolicach, duże i widoczne skupiska są także na Lubelszczyźnie, w Gdańsku, Elblągu, Łodzi, Zabrzu i Gliwicach, we Wrocławiu i w Krakowie.

Obecnie większość Ormian zajmuje się handlem i/lub gastronomią. Zdarzają się wśród nich także właściciele kantorów, lombardów, firm remontowo-budowlanych.

Pytani przez ISP Ormianie ocenili, że ich przyjazd do Polski wiąże się z awansem społecznym o jedną - dwie pozycje w strukturze społecznej (w badaniach można było zaznaczyć pozycje od 1 do 10). W porównaniu do innych grup otwarcie deklarowali, że przyjechali do Polski za pracą i w celu poprawy swojej sytuacji.

Społeczność Turków w Polsce, zdaniem rozmówców ISP, można podzielić na kilka wyraźnie różniących się od siebie grup. Pierwszą z nich są przedstawiciele najstarszej fali migrantów do Polski, którzy zajmują się wyłącznie biznesem: handlem tekstyliami, gastronomią i turystyką.

Według danych ISP Turcy z najstarszej fali migracji mieszkają w Polsce już wiele lat. Większość z nich ma żony Polki, co często było najważniejszym bodźcem do pozostania w Polsce. Grupa ta jest z reguły stosunkowo zamożna i dobrze wykształcona.

Kolejną grupą migrantów z Turcji są "nowsi" przedsiębiorcy, handlujący tekstyliami przede wszystkim w podwarszawskiej Wólce Kosowskiej. Jak dotąd, według respondentów ISP, prowadzenie tam interesów przynosi zyski.

Trzecią grupą migrantów są tureccy studenci, przyjeżdżający do Warszawy i innych większych miast w Polsce. Jak wskazuje ISP, tendencja migracji w celach edukacyjnych jest relatywnie nowa, a decydują się na to przede wszystkim słabsi studenci, którzy nie dostali się na tureckie uczelnie, które - w ocenie tych rozmówców - są na dużo wyższym poziomie niż polskie.

Większość Hindusów w Polsce mieszka w Warszawie i okolicach oraz w Łodzi - ze względu na przemysł tekstylny - oraz w Krakowie. Ich migracja ma głównie charakter ekonomiczny lub edukacyjny - prowadzą przede wszystkim własne firmy zajmujące się importem towarów indyjskich, restauracje, sieci spa i biura podróży. W opinii badanych przez ISP Hindusów, ich napływ do Polski jest również związany z indyjskimi inwestycjami, m.in. takich firm jak TATA i Infosys.

Większość Hindusów przyjeżdża do Polski po ukończeniu szkoły lub studiów w Indiach.

Relatywnie najwięcej migrantów z Indii przybyło do Polski w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych XX w. Były to osoby zorientowane w sytuacji politycznej i ekonomicznej regionu, z doświadczeniem biznesowym w innych częściach świat i które zmianę ustroju w Polsce potraktowały jako szansę dla siebie. Obecnie - według rozmówców ISP - do Polski przyjeżdżają również studenci, głównie specjalizujący się w zakresie technologii informacyjnej.

W przypadku imigrantów z Indii czynnikiem ułatwiającym nawiązywanie relacji z Polakami, jak i z przedstawicielami innych społeczności migranckich, jest to, że posługują się oni językiem angielskim. Wiele jest również małżeństw mieszanych hindusko-polskich. Z badań ISP wynika, że dla Hindusów przyjazd do Polski wiąże się z subiektywnym poczuciem degradacji w strukturze społecznej. Jednocześnie wśród przebadanych grup narodowych Hindusi najwyżej ocenili swoją pozycję w Polsce. (PAP)