Zasłabnięcia, gorączka, duszność. W święta ratownicy walczyli z wirusem

Jak w każde Boże Narodzenie, dyspozytornia przyjmowała dużo więcej zgłoszeń, bo około 600 dziennie, ale w tym roku, dominującym powodem interwencji nie były ani sprawy żołądkowe, ani alkoholowe, lecz wirusowe. Fot. Archiwum

Jak w każde Boże Narodzenie, dyspozytornia przyjmowała dużo więcej zgłoszeń, bo około 600 dziennie, ale w tym roku, dominującym powodem interwencji nie były ani sprawy żołądkowe, ani alkoholowe, lecz wirusowe. Pogotowie przygotowuje się już także - emocjonalnie - na wyjazdy sylwestrowe. Oby było ich jak najmniej...

- W święta, z powodu trwającej pandemii COVID -19, większość wyjazdów była właśnie do pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzoną chorobą zakaźną. Dominowały zasłabnięcia, gorączki i duszności. Wiele razy pogotowie ratunkowe interweniowało również z powodu problemów kardiologicznych (np. ból w klatce piersiowej, nadciśnienie tętnicze czy zaostrzenie niewydolności serca) - podaje Krzysztof Wiśniewski, kierownik Działu Usług Medycznych i Szkoleń, ratownik medyczny – specjalista w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego WSPR Bydgoszcz.

- Wbrew tradycji nie odnotowaliśmy w tym roku dużej liczby typowych świątecznych wyjazdów, czyli do bólu brzucha, wymiotów, biegunek i stanów po spożyciu alkoholu. Tego typu wyjazdów było naprawdę niewiele. Przykładowo 24 grudnia pacjentów z bólami brzucha było 8, a po spożyciu alkoholu 7. W dniach 25-26 grudnia ten rodzaj zgłoszeń był na podobnym poziomie. Można śmiało powiedzieć, że wirus SARS CoV 2 to ciągle aktywny i niebezpieczny wirus i wielu naszych mieszkańców jest w trakcie choroby COVID -19.

- Z tego miejsca chciałbym podziękować wszystkim moim zespołom ratownictwa medycznego i dyspozytorni medycznej WSPR w Bydgoszczy za ich niewyobrażalną ciężką prace w dobie pandemii. Codziennie obserwuję ich zaangażowanie, profesjonalizmy i gotowość do walki na pierwszej linii frontu. Bo mam czas wojny. Czas wojny z chorobą COVID -19. Pamiętajmy, że nasi medycy pracują z narażeniem własnego zdrowia i życia. Pracują po kilka godzin w ubraniach ochrony biologicznej. Ubraniach w których jest gorąco, duszno, klaustrofobicznie, niewygodnie. W których trudno jest wykonywać medyczne czynności ratunkowe.

- Sam nieprzerwanie pracuję w zespołach ratownictwa medycznego, więc wiem, jak ciężka to praca, szczególnie w tym trudnym czasie. Pamiętajmy o tym! Niech każdy z nas żyje dziś tak, aby personel medyczny czuł wsparcie i naszą obecność. Że jesteśmy dziś dla nich „ratownikami”. Szacunek i uznanie koledzy i koleżanki!

Niedługo „Sylwester” i okres zabaw noworocznych. W tym czasie dominują głownie dwie przyczyny wezwań: pacjent po spożyciu alkoholu (upojenie alkoholowe) i/lub dopalaczy oraz poszkodowany z obrażeniami ciała o różnym mechanizmie i przyczynach jego powstania.

- Alkohol i dopalacze dają nam często wyobrażenie, że możemy więcej, że jesteśmy super bohaterami i nieśmiertelni. Często ratownik medyczny zbierając wywiad od poszkodowanego na miejscu zdarzenia, czy od świadków zdarzenia słyszy: „Usłyszeliśmy tylko jak Kazik powiedział: Potrzymajcie mi drinka, a pokażę Wam jak to się robi”. I zazwyczaj są to ostatnie słowa pacjenta przed tym jak ulega ciężkiemu wypadkowi – skacząc ze schodów łamie kończyny dolne, odpalając petardę, która wybucha mu w ręce
urywając palce oraz raniąc twarz i oczy – bo chciał pokazać innym, że wyrzuci petardę w ostatniej chwili, że potrzyma ją w rękach do ostatniej sekundy, że jest lepszy i odważniejszy niż inni.

Z czym kojarzą się wyroby pirotechniczne, fajerwerki i petardy pracownikowi pogotowia ratunkowego? Co widzi medyk na dyżurze? Widzi obrażenia głowy i twarzoczaszki, poparzone oczy, twarz i ręce, amputowane palce rąk. To często kalectwo do końca życia, tragedia ludzka.

Co jeszcze zdarza się w sylwestra: awantury rodzinne, pobicia na zabawach i imprezach, spożywanie alkoholu „do upadłego”, do nieprzytomności, spożywanie substancji psychoaktywnych, dopalaczy.

Środki psychoaktywne to problem z którym spotykamy się cały rok, ale statystyka
pokazuje, że w tym okresie częściej. Pacjent po dopalaczach to „trudny” pacjent ze względu na dużą agresję i zupełny brak typowych i celowanych odtrutek na spożyte substancje. Tak naprawdę leczy się takich pacjentów wyłącznie objawowo, a często i to nie pomaga...umierają w szpitalnych oddziałach.

A co z wypadkami komunikacyjnymi? Owszem zdarzają się, ale nie odnotowujemy ich zwiększonej liczby. Bardziej martwimy się co będzie 1 stycznia, czy nietrzeźwi wsiądą za kierownicę? Czy znów zdarzy się tragedia?

Czego się obawiamy najbardziej jako pogotowie ratunkowe? Agresji w stosunku do ratowników medycznych, pielęgniarek i lekarzy. Z tym na pewno spotkają się medycy nie tylko w Zespołach Ratownictwa Medycznego, ale również w Szpitalnych Oddziałach Ratunkowych. Nie zapominajmy o dyspozytorach medycznych, którzy są często znieważani i obrażani. Brak szacunku dla ludzi, którzy ratują ludzkie zdrowie i życie. Wulgarne słowa, popychanie, szarpanie, uderzanie, znieważanie i zniesławianie – to czeka personel medyczny w sylwestrowy czas. To ciągle jest dla nas niezrozumiałe zjawisko... Jak można w ten sposób traktować ludzi niosących pomoc.

- Mam nadzieję, że żaden medyk nie spotka się już w pracy z aktem agresji! To jest moje życzenie noworoczne. Obiecuję i informuję, że każdy taki przypadek, tak jak do tej pory będzie przeze mnie nagłaśniany w mediach i ścigany we współpracy z policją i prokuraturą - mówi Krzysztof Wiśniewski.