Michał Słobodzian w „Rozmowie Dnia": To historyczny moment dla naszej rozgłośni

2026-09-09, 09:00 Agnieszka Marszał / TB

Reportażyści PR PiK. Od lewej: Michał Zaręba, Żaneta Walentyn, Adriana Andrzejewska-Kuras i Michał Słobodzian. / Fot. Cezary Wojtczak

W czym tkwi siła reportażu? Jaka jest jego rola w czasach informacyjnego szumu? O tym rozmawialiśmy z naszym redakcyjnym kolegą, jednym z laureatów w Ogólnopolskim Konkursie na Reportaż Radiowy imienia Ireny Linkiewicz.

Reportażyści Polskiego Radia PiK zostali nagrodzeni i wyróżnieni w trzecim Ogólnopolskim Konkursie na Reportaż Radiowy imienia Ireny Linkiewicz „Po prostu człowiek”. Żaneta Walentyn i Michał Słobodzian otrzymali drugą nagrodę za audiodokument "Tu się nie płacze". Wyróżnieni zostali: Adriana Andrzejewska-Kuras za reportaż "Tyle i aż tyle" oraz Michał Zaręba za opowieść "To nie moja ręka".

- Emocje już trochę opadły, ale z pewnością będziemy cieszyć się jeszcze przez kilka dni. Za nami fantastyczny czas. Cieszymy się, że nasze reportaże stanowiły 1/4 finałowej 12. Wszystkie zostały nagrodzone lub wyróżnione - mówi Michał Słobodzian. - To historyczny moment dla naszej rozgłośni. W ciągu ostatnich 3 lat zdobyliśmy kilkanaście nagród i wyróżnień. M.in. Żaneta Walentyn zajęła II miejsce w prestiżowym Prix Europa. Takiej passy nigdy nie było.

Na czym polega fenomen reportażu?

- To dłuższa formą, przy której trzeba się nieco skupić. Siłą reportażu jest opowieść i bliskie spotkanie z człowiekiem - mówi nasz redakcyjny kolega. - Podobno wszystko już w tej formie opowiedziano, ale jeszcze nie przez pryzmat każdego autora. Wciąż staramy się ten reportaż unowocześniać. Łączymy go z podcastami. Nasza percepcja się zmienia i staramy się za tym nadążać.

Cała rozmowa do wysłuchania poniżej.
Więcej naszych „Rozmów Dnia" TUTAJ.

Nagrodzone prace reportażystów Polskiego Radia PiK:

Audiodokument „Tu się nie płacze":

To opowieść o potwornych dylematach i piekle pełnym śmierci oraz muzyki. On był bydgoszczaninem, ona lwowianką. On uczył gry na altówce i komponował, ona skończyła konserwatorium i grała na skrzypcach. Nigdy się nie poznali, a mimo to ich losy splotła muzyka w nieludzkim czasie i w nieludzkim miejscu. Ona grała w orkiestrze obozowej w Birkenau, on w lagerkapeli w Auschwitz. Józef Kropiński i Helena Dunicz-Niwińska to bohaterowie audiodokumentu Żanety Walentyn i Michała Słobodziana pt. „Tu się nie płacze”.

Reportaż „Tyle i aż tyle" Adriany Andrzejewskiej-Kuras:

To opowieść matki, która po śmierci dziecka walczyła o nieograniczony dostęp rodziców do oddziałów intensywnej terapii.

Reportaż „To nie moja ręka" Michała Zaręby:

To opowieść o szefowej fundacji, która w swoim założeniu miała pomagać byłym więźniom i osobom uzależnionym. Jak się jednak okazuje, Anna D., bo o niej mowa, sama popełniała przestępstwa. Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu zarzucał jej wykorzystywanie sfałszowanego dyplomu doktora psychologii, a prokuratura oskarżyła o kradzież w sklepie. Szefowa fundacji im. Waldemara Dąbrowskiego w Toruniu twierdzi, że chciała kontynuować dzieło swojego zmarłego męża. W historii pojawia się coraz więcej rys.