Piotr Paleczny

Środa, 20 listopada godz.18.05

Pianista, pedagog, dyrektor artystyczny Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. I. J. Paderewskiego, Honorowy Obywatel Bydgoszczy.

Powtórka audycji w sobotę - 23 listopada, o godz. 22.05.

Konkurs Paderewskiego ma ambicje bycia jednym z najważniejszych konkursów w Europie.
- Tak, to nie są tylko nadzieje, a bardzo realna rzeczywistość. Już w tej chwili bydgoski konkurs należy do największych i najtrudniejszych europejskich konkursów pianistycznych, co mnie bardzo cieszy. W Polsce jak się myśli o pianistach i fortepianie, to zawsze jest skojarzenie z konkursem chopinowskim, a na świecie odbywa się około 600 konkursów pianistycznych. Konkurs Paderewskiego musi swoje jeszcze odpracować, bo o randze konkursu decyduje - jakość, talent, umiejętności i osobowości laureatów. Musimy dorobić się długiej listy laureatów, którzy będą nieść pochodnię konkursu i będą tworzyć jego historię.

Laureatem pierwszego konkursu Paderewskiego jest Jerzy Maksymiuk, wówczas, a było to w 1961 roku, to był konkurs ogólnopolski - międzyuczelniany. Maestro Maksymiuk kocha twórczość Paderewskiego, Pan, w którym momencie pokochał tę muzykę?
- Nieco później. Pierwszy poważny utwór, który wziąłem na warsztat, to był koncert fortepianowy - znakomita kompozycja, aż dziw, że tak niewielu pianistów na świecie go wykonuje. Oczywiście znałem drobne kompozycje Paderewskiego, ale koncert przygotowałem i wykonałem o dziwo po raz pierwszy i to na estradzie Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy, było to 35 lat temu.

Program, który muszą przygotować pianiści jest wręcz morderczy, ale to nie odstrasza pianistów.
- To są poważne trzy – cztery występy. Pianiści traktują te występy jak koncert, mogą w trakcie wstać od fortepianu, ukłonić się, ważne żeby nie było sztywnej atmosfery konkursowej.

Nawet nie widać sukna srogiego jury.
- Jury nie jest srogie, atmosfera jest niezwykle życzliwa dla młodych utalentowanych pianistów. Jurorzy zauważyli, że system preselekcji, które odbywają się w siedmiu miastach na całym świecie powoduje, że nie tu pianistów przypadkowych. To gwarantuje wyrównany poziom artystyczny.

W jury zasiedli znakomici pianiści – koncertujący, z jednym wyjątkiem – Lecha Dudzika, reżysera dźwięku, wiem, że był to Pana pomysł.
- Nie ukrywam, że ten pomysł został sprowokowany przez sytuację w jakiej znaleźli się organizatorzy. Otóż kilka tygodni przed konkursem dowiedzieliśmy się, że jurorka z Korei musi przejść nagłą operację oczu i musieliśmy szukać zastępstwa. Pan Lech Dudzik ma większe doświadczenie słuchania różnych nagrań, znakomitych wykonań i znakomitych artystów, których nagrywa. To jest bardzo wartościowy członek jury, może i dlatego, że sami pianiści porównują wykonania do swoich koncepcji, w przypadku Pana Lecha Dudzika pole spojrzenia i perspektywa jest znacznie szersza. Później dopiero dowiedziałem się, że Lech Dudzik urodził się w Bydgoszczy.

Nie słyszałam, ani nie czytałam na pierwszych stronach gazet o awanturach jury, albo kłótniach.
- I chyba Pani nie usłyszy. Wszyscy podkreślają bardzo wysoki poziom uczestników. Zasiadałem już w blisko stu konkursach jako juror, mam regulaminy, mogę wybrać z nich co wartościowe, aby właśnie uniknąć konfliktów. Mamy dobry regulamin, który uniemożliwia stosowanie tricków i decyzji, które można by nazwać kontrowersyjnymi.

Na dobre się Pan związał z Bydgoszczą – już dąb posadzony, trudno będzie się rozwieść.
- Nie żałuję tego. Tak jak mój związek zaczął się z Bydgoszczą 35 lat temu to tymi ścieżkami Paderewskiego podążam dalej. Dęby, które posadziliśmy mam nadzieję, że będą rosły, nas przeżyją i będą świadkami rozwoju tego konkursu.

Po konkursie będzie mógł Pan odpocząć i powrócić do swoich studentów.
- Oj tak, na razie studenci są pod okiem mojej asystentki Karoliny Nadolskiej. Ale zaraz po konkursie będę w klasie Uniwersytetu Muzycznego. Później niestety mam kolejne konkursy i kursy mistrzowskie.

Rozumiem, że Pana kalendarz jest już zapełniony do 2015-16 roku?
- Tak, te daty, które Pani wymieniła już są zapełnione.

Jest jeszcze czas na ćwiczenie.
- Na to zawsze musi być czas, Ćwiczę nawet tu w hotelu, bo mam plany nagraniowe, tak więc mam co robić.