Jan Kobuszewski nie żyje, wybitny aktor teatralny i filmowy [archiwalny wywiad PR PiK]
Jan Kobuszewski z zona Hanna Zembrzuską - Kobuszewską./fot. Wikipedia
19 kwietnia Jan Kobuszewski świętował 85. urodziny. Zmarł w sobotę (28.09.), o godzinie 9. Mamy nagranie mistrza z naszej radiowej anteny. To wywiad Ewy Dąbskiej, z okazji 40- lecia pracy artystycznej Jana Kobuszewskiego.
Agnieszka Osiecka nazywała Jana Kobuszewskiego „zmarnowanym Chaplinem polskiego kina", wielu określało go mianem największego aktora komediowego w Polsce. Zagrał pamiętnego majstra w kabarecie „Dudek" i przezabawnego Pana Janka w Kabarecie Olgi Lipińskiej.
Jan Kobuszewski urodził się 19 kwietnia w 1934 r. w domu przy ul. Nadwiślańskiej 3 na warszawskim Nowym Bródnie. Jego ojcem był Edward Kobuszewski, a matką - Alina z Kowalskich. Jan miał dwie starsze siostry - urodzoną w 1920 roku Marię i półtora roku młodszą od niej Hannę.
W 1952 roku, świetnie przygotowany ponownie stawił się na egzamin w warszawskiej PWST i dostał się bez problemu. Studia aktorskie ukończył w 1956 roku, w tym samym roku - 21 stycznia - zadebiutował rolą dyplomową Cara Dormindonta w „Żołnierzu i biedzie" Samuela Marszaka na scenie Teatru Młodej Warszawy, w którym występował przez dwa sezony, by następnie na rok przenieść się do Teatru Klasycznego.
Kobuszewski przez ponad 20 lat pracował w teatrach dramatycznych: w latach 1958-64 i 1969-75 grał w warszawskim Teatrze Polskim, w okresie 1964-69 występował w Teatrze Narodowym, sezon 1975-76 spędził w Teatrze Nowym w Łodzi.
W 1976 roku - jak się okazało do końca kariery scenicznej w 2013 roku - związał się z Teatrem Kwadrat w Warszawie. Do dokonań Kobuszewskiego na tej scenie należą, m.in.: Rotmistrz w „Damach i huzarach" Aleksandra Fredry (1977), tytułowy „Wstrętny egoista" Francoise Dorin (1977) w jego reżyserii, Człowiek ze sztuki „Czy zna pan Mleczną Drogę" Karola Wittlingera (1979) czy tytułowy „Czarujący łajdak" Pierre'a Chesnota (1985) we własnej reżyserii.
W ostatnich dekadach w Teatrze Kwadrat współpracował m.in. z Marcinem Sławińskim, u którego zagrał Elwooda Dowda w spektaklu „Mój przyjaciel Harvey" (1995, 2006) i Anioła Stróża w „Przyjaznych duszach" Pam Valentine (2008). Wcielił się w postać Spriggsa w „Złodzieju" Erica Chappella w reż. Janusza Majewskiego (2001). W 2003 r. powrócił do repertuaru klasycznego i wystąpił w roli Pantalona w „Słudze dwóch panów" Carla Goldoniego w insc. Waldemara Matuszewskiego.
Aktor otrzymał wiele odznaczeń. W 1975 r. przyznano mu Złoty Krzyż Zasługi, w 1979 r. - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a w 1998 r. - Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1998). W 2012 r. odznaczono go Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy artystycznej".
W 1981 r. wręczono mu Odznakę Zasłużonego Działacza Kultury, a w 2006 r. - Złoty Medal - Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W 1977 r. w jego ręce powędrował Złoty Ekran, a w 2005 r. - SuperWiktor. Rok wcześniej odcisnął też swoją dłoń na Promenadzie Gwiazd w Międzyzdrojach. W 2016 r. Jan Kobuszewski otrzymał Nagrodę im. Cypriana Norwida - „Dzieło Życia", przyznawaną za całokształt twórczości.
