Artur Pałyga z Gdyńską Nagrodą Dramaturgiczną

Artur Pałyga – dramatopisarz i etatowy dramaturg Teatru Polskiego w Bydgoszczy uhonorowany został Gdyńską Nagrodą Dramaturgiczną za tekst „W środku słońca gromadzi się popiół”.

Gdyńska Nagroda Dramaturgiczna wręczona została już po raz szósty. Do konkursu zgłoszono 166 tekstów, z czego 42 tytuły zakwalifikowane zostały do drugiego etapu.

Kapituła Nagrody w składzie: Maja Kleczewska, Jacek Kopciński, Grzegorz Niziołek oraz Jacek Sieradzki, w tym roku doceniła Artura Pałygę za tekst „W środku słońca gromadzi się popiół”.

Nagrodzono tekst stawiający pytania o graniczne doświadczenia człowieka w sposób, który burzy myślowe schematy i przekracza dramatyczne konwencje – podkreślali członkowie Kapituły.

Artur Pałyga - obok Pawła Demirskiego - jest najczęściej granym na R@Porcie autorem, jednak nigdy wcześniej nie znalazł się w finałowej piątce Gdyńskiej Nagrody.

Laureatami poprzednich edycji byli: Magda Fertacz za „Trash Story” (2008), Mariusz Bieliński za „Nad” (2009), Julia Holewińska za „Ciała obce” (2010), Zyta Rudzka za „Zimny bufet” (2011) oraz Małgorzata Sikorska-Miszczuk za tekst „Popiełuszko. Czarna msza” (2012), który napisany został na zamówienie Teatru Polskiego Bydgoszczy, czego efektem była prapremiera spektaklu „Popiełuszko” w reż. Pawła Łysaka.

Artur Pałyga od kilka lat aktywnie współpracuje z Teatrem Polskim w Bydgoszczy. Od ponad roku jest etatowym dramaturgiem TPB oraz inicjatorem Teatru Tekstu oraz Szkoły Dramatu. Na deskach bydgoskiego Teatru wystawiono następujące sztuki Pałygi: „Turyści” w reż. Piotra Ratajczaka, „V (F) ICD -10. Transformacje” w reż. Pawła Łysaka, „Szwoleżerowie” w reż. Jana Klaty, „Truskawkowa niedziela” (współautor tekstu) w reż. Grażyny Kani, „Historie bydgoskie” w reż. Pawła Łysaka.



ARTUR PAŁYGA

Urodzony w Hrubieszowie. Mieszka pod górami, w Bielsku-Białej. Aktualnie jest etatowym dramaturgiem Teatru Polskiego w Bydgoszczy. W 1989 roku został dziennikarzem nowej, wolnej prasy. Dorabiał, jako pomocnik zbrojarza, sprzątacz wagonów oraz instruktor gry na gitarze. Założył zespół punkowy, w którym grał, krzyczał i wymyślał piosenki. Przez kilka lat był aktorem w grupie teatralnej „Heliotrop”. Zdobywając nagrody za reportaże, wyuczył się zawodu nauczyciela muzyki, a następnie skończył polonistykę na UJ. Zadebiutował w 1988 roku opowiadaniem opublikowanym w „Na Przełaj”. Rok później rozpoczął pracę jako dziennikarz, pisał do prasy lokalnej, ale także do „Rzeczpospolitej”, „Odry”, „Tygodnika Powszechnego” i dodatku do „Gazety Wyborczej”, „Dużego Formatu”. Pierwszą jego książką był zbiór reportaży z Białorusi pod tytułem „Kołchoz imienia Adama Mickiewicza”. Jest autorem kilkunastu dramatów, takich jak: „Nic, co ludzkie” (sztuka wystawiona przez Scenę Prapremier „In Vitro” w reż. P. Passiniego, P. Ratajczaka i Ł. Witta-Michałowskiego, 2008), „Żyd” (Teatr Polski Bielsko-Biała, reż. R. Talarczyk, 2008), „Turyści” (TPB, reż. P. Ratajczak, 2009), „V (F) ICD -10. Transformacje” (TPB, reż. P. Łysak, 2009), „Szwoleżerów” (TPB, reż. Jan Klata, 2011), „Truskawkowa niedziela” (współautor sztuki; TPB i Niedersachsen Nord Wilhelmshaven, reż. G. Kania, 2012), „Historie bydgoskie” (TPB, reż. P. Łysak, 2013) „Wszystkie rodzaje śmierci” (Teatr Łaźnia Nowa w Kraków, reż. P. Passini, 2009), „Ostatni taki ojciec” (reż. Ł. Witt-Michałowski, 2009, Scena Prapremier „In Vitro”) oraz „Tak wiele przeszliśmy, tak wiele przed nami” (Teatr Polski Bielsko-Biała, reż. P. Ratajczak, 2009). Jego teksty reżyserowali też: Joanna Lewicka, Paweł Łysak, Jan Klata. W ostatnich latach regularnie prowadził zajęcia literackie dla osób niepełnosprawnych w stowarzyszeniu Teatr Grodzki. Jego sztuki tłumaczono na niemiecki, angielski, rumuński, węgierski, kataloński.