„Modlitwa” z filmu „Ostatni dzwonek" z 1989 roku i kilkadziesiąt biało-czerwonych flag niesionych przez dzieci - tak Zespół Pieśni i Tańca Ziemia Bydgoska zakończył niedzielny koncert „Wolna Polska”.
Koncert zaplanowany w niedzielne popołudnie do ostatnich chwil stał pod znakiem zapytania. Po sobotniej tragedii w Krakowie i ogłoszeniu w Polsce żałoby narodowej, wiele imprez kulturalnych odwołano. Ziemia Bydgoska postanowiła ostatecznie koncert zorganizować, modyfikując jednak program i „nadając wydarzeniu szczególny, refleksyjny charakter”. - Wierzymy, że pamięć historyczna, szacunek dla prawdy i oddawanie hołdu bohaterom naszej Ojczyzny, poprzez uczestnictwo w wydarzeniu artystycznym, są również wyrazem wspólnoty, solidarności i narodowej tożsamości – tłumaczył zespół w oficjalnym komunikacie.
Koncert dedykowany był ofiarom tragedii w Krakowie i rozpoczął się minutą ciszy, a potem wspólnym z widownią odśpiewaniem hymnu. Na scenie pojawiło się ponad 240 wykonawców, w tym wokaliści, tancerze i kapela Ziemi Bydgoskiej, a także zaproszeni goście. Jak zawsze była to muzyczna podróż przez Polskę, prezentująca folklor różnych regionów naszego kraju, druga jednak część miała już zupełnie inny charakter i poświęcona była różnym trudnym wydarzeniom z historii Polski.
Koncert miał wiele bardzo poruszających momentów. Wiele razy widownia wstawała, by razem z zespołem wyśpiewać na stojąco choćby „Czerwone maki”, czy hymn „Ciebie Boga wysławiamy” ze zmienionym tekstem, będącym podziękowaniem za wolność. - Na naszej scenie spotykają się przedstawiciele wszystkich pokoleń – dzieci, młodzież i dorośli. Chcemy uczyć młodych patriotyzmu, szacunku i miłości do ojczyzny – mówiła Elżbieta Kornaszewska-Rogacka, szefowa zespołu.
Najmocniejszym akcentem niedzielnego koncertu był finał, po raz pierwszy z piosenkami z czasów PRL-u. „Psalm stojących w kolejce”, czy „Modlitwa o wschodzie słońca” z filmu „Ostatni dzwonek”, z towarzyszeniem kilkudziesięciorga dzieci niosących polskie flagi, poruszały do głębi. W kontekście ostatnich wydarzeń w Polsce wymownie brzmiał tekst tego ostatniego utworu: „… ale zbaw mnie od nienawiści, ocal mnie od pogardy Panie...”.