Do jego wielkich przeciwników należał sam Adam Mickiewicz, który wystawił mu druzgocącą recenzję.
W III części „Dziadów” Mickiewicz wspomniał jego ojczyma, doctora Bécu, symbol zdrady i kolaboracji. To znamię prześladowało przyszłego wieszcza przez całe życie.
Juliusz Słowacki, przedstawiciel romantyzmu, poeta, dramaturg, filozof i patriota uważany jest za jednego z największych mistyków polskiej poezji. W swojej epoce nie był jednak akceptowany. Nie rozumieli go ani rodacy na emigracji, ani w kraju. Przez pewien czas wielkim wsparciem okazał się Zygmunt Krasiński. Ich relacja, choć skomplikowana i ostatecznie nadszarpnięta przez spory ideologiczne, opierała się na głębokiej przyjaźni i wzajemnym uznaniu artystycznym, jednak nie przetrwała. Juliusz Słowacki żył z umiejętnie pomnażanych na paryskiej giełdzie pieniędzy. Dzięki temu był niezależny i mógł wydawać swoje dzieła. Nie ożenił się. Do końca życia angażował się w sprawy polityczne, walkę o niepodległość. Ciężko chory na gruźlicę przyjechał nawet do Poznania, by wziąć udział w powstaniu, jednak narodowy zryw okazał się klęską. Wycieńczony podróżą i postępującą gruźlicą wrócił do Paryża, gdzie zmarł kilka miesięcy później. Jego szczątki spoczywają dziś w Krypcie Wieszczów Narodowych w podziemiach archikatedry na Wawelu, obok Adama Mickiewicza.
Aż trudno uwierzyć, że ciągła krytyka, niezrozumienie i upokorzenia, nie złamały Juliusza Słowackiego. Jego burzliwe losy przedstawia historyk Małgorzata Jarocińska.
Autor: Ewa Dąbrowska
Emisja: „Pamiętnik Polski”, 11 listopada 2026
0:00
0:00
Wybierz utwór z treści strony