Prace zabezpieczające „Młyn Rothera”
Jeszcze w tym roku zostaną rozpoczęte prace zabezpieczające kompleks zbożowy „Młyn Rothera” przed dalszą degradacją.
Ogłoszony został także przetarg na wykonanie dokumentacji projektowo-kosztorysowej niezbędnej do przebudowy i zmiany sposobu użytkowania zabytkowych obiektów.
W pierwszej kolejności ogłoszony został przetarg na prace zabezpieczające oraz budowlano- konserwatorskie w obiektach przy ul. Mennica. Będą one polegały m.in. na rozbiórce istniejących elementów dachu i pokrycie go papą termozgrzewalną, miejscowej wymianie desek podłogowych, uzupełnieniu ścian oraz pracach zabezpieczających otwory okienne, oczyszczeniu obiektów z roślinności i gruzu. Zdemontowana zostanie część zniszczonych stropów i pomostów. Prace powinny się zakończyć w terminie 8 miesięcy od daty zawarcia umowy. Termin może zostać wydłużony przy niesprzyjających warunkach pogodowych.
Wczoraj (13 maja) rozpisany został też przetarg na opracowanie projektu kompleksowego zagospodarowania (obejmującego też kolejne prace budowlano-konserwatorskie) ze zmianą funkcji z młyna na wielofunkcyjny obiekt usługowy. Rewitalizacja dawnych przestrzeni kompleksu zbożowego ma polegać na przekształceniu ich w przestrzenie umożliwiające prowadzenie działalności o różnym zakresie programowym z możliwością komercyjnego też wykorzystania części obiektów.
- To kolejny krok do zagospodarowania obiektu. Udało się nam przejąć tę nieruchomość, teraz zaczniemy pracę nad projektem budowlanym. Równolegle pracujemy nad pozyskaniem możliwie wysokiego wsparcia zewnętrznego na realizację tej inwestycji – podkreśla prezydent Bydgoszczy, Rafał Bruski.
Dokumentacja ma uwzględniać koncepcję programowo-przestrzenną/projekt wstępny, która ma zakładać między innymi przeznaczenie części podziemnej na pomieszczenia techniczne, magazynowe oraz komunikację. Część nadziemna ma zostać przeznaczona m.in. na foyer, powierzchnie handlowe i gastronomiczne, ekspozycje stałą i zmienną, sale spotkań, czytelnię, biura, muzeum młynów ze stałą ekspozycją, komunikację, sanitariaty.
Wszystkie instalacje wewnętrzne zostaną zaprojektowane w taki sposób, by umożliwiały samodzielne - z technicznego punktu widzenia - funkcjonowanie obiektów kompleksu (Młyn Rothera, Spichrz Zbożowy i Spichrz Mączny). W ten sposób w kompleksie będą mogły swobodnie funkcjonować różne podmioty z różną też ofertą programową dla mieszkańców Bydgoszczy i nie tylko. Koncepcja/projekt wstępny ma także obejmować zagospodarowanie terenu na przykład wykorzystanie budynku łazienek czy komina (rozbudowa o platformę widokową), jeżeli z technicznego i konserwatorskiego punktu widzenia będzie to możliwe.
Kluczową częścią dokumentacji będzie projekt budowlany uwzględniający program prac budowlano-konserwatorskich wraz z uzyskaniem niezbędnych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych. Do opracowania projektu, który jest niezbędny do przeprowadzenia jakichkolwiek prac budowlano-konserwatorskich - firma, które wygra przetarg będzie mogła korzystać z innych wcześniejszych opracowań, które posiada Miasto. Dokumentacją projektową (wraz z kosztorysem inwestorskim ustalającym szacunkową wartość inwestycji) Miasto powinno dysponować w II połowie przyszłego roku. Do tego czasu powinny być także doprecyzowane zasady wsparcia inwestycji z zakresu kultury środkami unijnymi.
Młyn Rothera wybudowano w latach 1845-1849, w zachodniej części Wyspy Młyńskiej, na terenie użytkowanym do 1846 roku jako ogrody owocowo- warzywne. Fundamenty budynków młyna i spichlerzy wzniesiono na drewnianym oczepie wypełnionym naturalnym kamieniem polodowcowym, opartym na 813 drewnianych palach. Budowa kompleksu zbożowego była jedną z największych inwestycji przemysłowych tamtego okresu na Wyspie Młyńskiej.
Projekt budowy kompleksu zbożowego nosił nazwę „Młyn Rothera”, w jego ramach wybudowano m.in. młyn wraz z wyposażeniem, dwa spichlerze (mączny - skrzydło południowe, zbożowy - skrzydło północne), kotłownię i komin. Nadziemną część budynku młyna wykonano jako całkowicie murowaną z cegły ceramicznej, natomiast budynki spichrzy o prawie identycznych gabarytach w części nadziemnej wykonano w konstrukcji drewnianej szkieletowej. Pod koniec lat 90-tych XX wieku kompleks przeszedł w prywatne ręce. W 2013 roku obiekt odkupiło miasto.
