Maszt radiostacji toruńskiej o wysokości 143 m
postawiony był na izolatorach i sam stanowił antenę nadawczą
(co było wówczas techniczną nowością).

Aparaturę opatrzono symbolem HRJ – 24 zawierającym inicjały twórców:
Władysława Hellera, dyrektora technicznego Polskiego Radia,
Władysława Rabęckiego, dyrektora radiostacji w Raszynie
i Aleksandra Janika, kierownika Wydziału Budowy PR.
Liczba 24 przedstawiała moc stacji (w kilowatach).

Nadajnik pracował na fali 304,3 metra i był wówczas
najnowocześniejszym urządzeniem tego typu,
wyprodukowanym w Polsce.

Piętrowy budynek Pomorskiej Rozgłośni Polskiego Radia w Toruniu
mieścił pomieszczenia z aparaturą nadawczą i kontrolno-sterowniczą
oraz oddzielone korytarzem i ciężkimi kotarami, studio.
Parter zajmowały urządzenia pomocnicze radiostacji.

Budynek wraz z masztem, usytuowany na ulicy Podgórskiej 12,
stał się wkrótce atrakcją dla podróżujących
pociągiem do Gdańska i Warszawy
lub statkiem parowym po Wiśle.

Urządzenia nadajnika rozgłośni
w Toruniu.
(1934 r.)

Urządzenia w amplifikatorni
toruńskiej rozgłośni.
(1934 r.)

Stanowisko sprawozdawcze
na błoniach w Toruniu.
Przy mikrofonie L. Wysocki,
obsługuje B. Jabłczyński.
(1938 r.)

Wóz techniczny
Pomorskiej Rozgłośni Polskiego Radia.
B. Jabłczyński
i W. Miłobędzki.
(1938 r.)

Stanowisko techniczne
podczas transmisji z Kruszwicy.
B. Jabłczyński, S. Goliński,
W. Miłobędzki. (1938 r.)

Transmisja z Gdyni z ORP "ORZEŁ".
Od prawej: Bolesław Jabłczyński,
inż. Franciszek Wąsiak i dowódca okrętu.
(10 II 1939 r.)

Pierwszy zespół pracowników
Pomorskiej Rozgłośni Polskiego Radia w Toruniu.
(1935 r.)

Teatr Miejski na Placu Teatralnym
w Bydgoszczy (lata 30)

Od 4 stycznia 1937 r. działało tu "podstudio"
Pomorskiej Rozgłośni Polskiego Radia:
studio muzyczne i odczytowe
oraz kabina technika.

Studio radiowe
w gmachu Teatru Miejskiego
w Bydgoszczy.
(1938 r.)